8 - توصيف تقوى ، ورع و زهد رهبران و اولياى شيعه ؛ 9 - تصويرگرى معركه‌هاى سوزناك و گريه بر شهيدان شيعه ؛ 10 - رثاء على ( ع ) و فرزندان آن امام به‌ويژه امام حسين ( ع ) و يارانشان در كربلاء ؛ 11 - بيزارى از دشمنان اهل‌بيت و دفاع از حق آنان در خلافت و امامت بر مسلمين ؛ 12 - دفاع از حقّ حضرت فاطمه - عليها السّلام - و ذكر مظلوميّت آن حضرت و ذكر فدك ؛ 13 - دفاع از كرامت و عزّت مردم و دفاع از حقوق آن‌ها و حمله بر ستمگران و غاصبان ؛ 14 - شجاعت و صراحت لهجه در بيان ؛ 15 - باور به تلازم حمد خداوند ، پيامبر خدا ( ص ) و آل پيامبر ( ع ) در ادب ؛ 16 - چشمداشت اجر معنوى و اخروى در سرودن اشعار ؛ 17 - تعليل و ريشه‌يابى حوادث تاريخى و بيان ستمى كه بر اهل‌بيت ( ع ) رفته است ؛ 18 - داشتن صداقت و عاطفه و همگامى آن‌دو ، در شعر ؛ 19 - بهره‌گيرى از سبك جدلى با تكيه بر پشتوانه‌ى تاريخى ؛ 20 - التزام به تبعيّت از سبك قرآن كريم و بهره‌گيرى از معانى آن در شعر ؛ 21 - استفاده از شعر در ميان اسناد تاريخى ، سياسى و عقيدتى ؛ 22 - كثرت و تنوّع در بيان انواع و اغراض شعر ؛ مخاطبان ، در شعر شيعه شاعران شيعه در نحوه‌ى خطاب و شيوه‌ى عتاب ، تنوّع به‌كار برده‌اند . گاهى شاعر خود را مخاطب قرار مىدهد . گاه ، پيامبر خدا ( ص ) ، گاهى ، امير المؤمنين على ( ع ) ، گاه حضرت فاطمه ( س ) گاه امام حسين ( ع ) گاه امام عصر ( عج ) ، گاه هاشميان ، گاه ، حادثه‌ى كربلاء ، گاه ، خطاب به امّت اسلامى و گاه از باب عتاب ، امويان را مخاطب قرار داده است . اصناف مسلمانان ، در شعر شيعه از نگاه شاعران شيعه ، همه‌ى كسانىكه صداى مظلوميت و طلب يارى امام حسين ( ع ) را